html { -webkit-filter: grayscale(100%); -moz-filter: grayscale(100%); -ms-filter: grayscale(100%); -o-filter: grayscale(100%); filter: gray; filter: grayscale(100%); }

เนื้อหา

ด.ช.พงษ์อุทัย สำราญคง

 

                                                       

 โอกาสทางการศึกษา

จะเกิดขึ้นได้อย่างไร ถ้าน้องไม่ได้ยิน


               

         

 

      แม้ ว่าจะผ่านไป 9 ปีแล้วก็ตาม ฉันยังจำความรู้สึกในวันนั้นได้ดีเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ภาพหยดน้ำตาของคนเป็นแม่บนแก้มน้อยๆของเด็กชายวัย 6 เดือน ที่ยังนอนหลับตาพริ้มในอ้อมแขน เสียงนักแก้ไขการได้ยินอธิบายความหมายของกราฟอันยืดยาวที่จับใจความได้เพียง แค่เจ้าตัวน้อยไม่ได้ยินเสียงที่ความถี่ใดเลย

           มันคงไม่มีประโยชน์สำหรับการขุดคุ้ยหาสาเหตุ ได้แต่กังวลว่าเขาจะเติบโตขึ้นแบบไหนเท่านั้นลูกจะรู้ไหมถ้ามีอันตรายเกิด ขึ้นจากด้านหลัง จะเรียนหนังสือได้ไหม ทุกอย่างดูมืดมนไปหมด แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังพาลูกไปฝึกการฟังด้วยเครื่องช่วยฟังอย่างสม่ำเสมอพร้อมกับเตรียมตัวผ่า ตัดฝังประสาทหูเทียมตามที่เคยได้รับข้อมูลมาจากนักแก้ไขการได้ยิน จนกระทั่งเจ้าตัวน้อยอายุครบ 2 ปี เราตัดสินใจผ่าตัดกันในตอนนั้นด้วยความหวังแค่ให้ลูกได้ยินเสียงของอันตราย ก่อนมาถึงตัว แม้ว่าแกจะร้องไห้จ้าด้วยความกลัวเมื่อได้ยินเสียงเป็นครั้งแรก แต่ก็ค่อยๆยอมรับได้อย่างดี จนผ่านไปราวหกเดือน ในเช้าที่เรานวดแขน ขากันตามปกติ เสียงเล็กๆนับหนึ่ง ต๋อง ต๋ามตามจำนวนครั้งของการนวดไปพร้อมกับฉันได้ แม้จะยังพูดไม่ชัด แต่ก็ชัดเจนเหลือเกินในความหวังของคนเป็นแม่

           จากนั้นอีกเพียงหนึ่งปีแกก็เข้าเรียนชั้นอนุบาลได้พร้อมเพื่อนวัยเดียวกันใน โรงเรียนปกติ ลูกเริ่มพูดชัดเจนขึ้น มีคลังคำศัพท์ในสมองมากมาย ช่างซักช่างถามจนบางครั้งแม่คร้านที่จะตอบ จากความหวังแค่เพียงลูกจะหลีกพ้นเมื่อได้ยินเสียงของอันตราย แต่ลูกมาได้ถึงเรียนร่วมชั้นกับเพื่อนโดยไม่ต้องเรียนเสริมพิเศษ   แกได้รับคัดเลือกให้แสดงในงานของโรงเรียนเพราะชอบเต้นและชอบร้องเพลงลูกมี เพื่อนมากมายเพราะชอบอ่านหนังสือและมีเรื่องเล่าสนุก ทั้งเรื่องไดโนเสาร์ แมลง ไปจนถึงยู เอฟ โอ

           จนถึงตอนนี้เจ้าตัวน้อยของฉันกำลังจะกลายเป็นหนุ่มน้อยวัย 9 ปี แกยังคงร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้แม่ทุกปีตั้งแต่ขวบปีที่สี่ยังปรับตัว ง่ายๆเมื่อแม่พาไปเข้าค่ายช่วงปิดเทอมกับเพื่อนใหม่ ยังตั้งใจเรียนตีกลองตามสัญญาเมื่อครั้งขอแม่เรียนในสองปีที่แล้ว และจากนี้แกก็คงมีแผนอีกมากมายสำหรับอนาคต ที่จะก้าวต่อไป ฉันนึกถึงวันที่ตัดสินใจให้ลูกผ่าตัดแม้จะมีคำคัดค้านจากหลายคนที่บอกให้ เก็บเงิน 8-9 แสนไว้สร้างโอกาสทางการศึกษา ถึงวันนี้ฉันบอกได้แค่ว่า โอกาสทางการศึกษาจะเกิดขึ้นได้อย่างไรถ้าแกไม่ได้ยิน และดีใจที่ตัดสินใจไม่ผิดเลย

                                  ผู้ปกครอง ด.ช. พงศ์อุทัย  สำราญคง